روزنوشته ها

یکی از مسایلی که اینجا بسیار به چشم میاد اینه که زندگی بسیاری از مردم اینجا تا  خرخره توی قرض هستش و در واقع زندگیشون با وام و اینا میگذره. یه بار دیگه هم فکر کنم گفتم که اینجا خیلی از مردم برای بانک و دولت کار میکنن و تقریبا هیچی از پولی که به عنوان حقوق میگیرن برای خودشون نمیمونه. به این صورت که مثلا یه خونه که میخوان بگیرن از بانک وام میگیرن و باید هر ماه مقداری از حقوقشون رو به عنوان قسط به بانک بدن. از اون طرف هر چیزی که بخواین بخرین ( دقیقا هر چیری رو) میتونین قسطی بخرین اینجا به این صورت که ماهانه براتون قسظ بندی میکنن با سود بسیار بالایی. مثلا اگر شما پولتون رو بخواین توی بانک بگذارین بهتون حداکثر ماهی ۴ درصد سود میده ولی این قسط بندی ها با سودهای بالای ده درصد همیشه هستش. اگر از کارت اعتباری استفاده کنین و فقط یک ماه یادتون بره یا پول نداشته باشین که صورت حساب رو بپردازین چیزی حدود ۲۰ درصد باید سود بپردازین به اون شرکتی که بهتون کارت اعتباری رو داده. سود وام هایی که از بانک میگیرین هم تقریبا همگی بالای ۶ درصد هستش. بنابراین خیلی از خانواده ها اینجا سخت کار میکنن. نیمی از حقوقشون رو باید به دولت بدن به عنوان مالیات و بقیه اش رو هم ماهیانه برای پرداخت قرض هاشون بپردازن.

این سیستم قسطی هم در واقع یک وسیله برای تشویق مردم به خرید بیشتر هستش. مثلا اگر شما بخواین یه تخت بخرین با تشک حدود ۸۰۰ دلار خوب وقتی بهتون بگن که میتونین اینو با ماهی فقط ۳۰ دلار بخرین و مثلا ۳ ساله پولش رو بدین خوب احتمالا خوشحال میشین دیگه مشکل وقتی پیش میاد که مثلا دو سال دیگه اوضاع اقتصادی به هم بریزه و شما کارتون رو از دست بدین و مجبور باشین ماهی مثلا ۵۰۰ دلار انواع مختلف قسط هایی که دارین رو بپردازین به اضافه پول وام خونه که اونم شاید حدود ۱۰۰۰ دلار باشه...خوب وقتی کاری نداشته باشین باید دوباره قرض کنین و این هم یعنی قرض روی قرض... الان وضعیت توی آمریکا تقریبا یه همچین شرایطی هستش. به خاطر اوضاع بد اقتصادی خیلیا کارشون رو از دست دادن و واقعیت هم اینه که شما اگر فقط حتی یک ماه وام خونتون رو نپردازین بانک صاحب خونه شما میشه و دیگه هیچ کاری نمیتونین بکنین... در این مورد هنوز هم حرف دارما