مونترال اگرچه بزرگترین شهر کانادا نیست و تا حدودی میشه گفت از تهران هم کوچک تر هستش و جمعیت کمتری داره اما سیستم حمل و نقلش واقعا قدرتمند عمل می کنه. کل جمعیت کانادا که یکی از بزرگترین کشورهای دنیا از نظر مساحت هستش فقط ۳۰ میلیون نفره. یعنی یک دهم آمریکا و کمتر از نصف ایران. با این حال شهر مونترال ۳ تا خط مترو داره با چندین ایستگاه که مناطق مختلف شهر رو به هم وصل می کنه. خصوصا در مرکز شهر چندین ایستگاه با فواصل کوتاه داره تا تقریبا دسترسی به همه نقطه از مناطق مرکزی به وسیله مترو به راحتی انجام بشه. توی خیابونای مرکز شهر که راه میری به راحتی میتونی توی هر نقطه ای که باشی یه ایستگاه مترو با فاصله ای کوتاه از خودت پیدا کنی. ضمن اینکه کد پستی به عنوان ساده ترین آدرس میتونه نقطه ای که هستین یا میخواین برین رو از طریق یه جستجوی ساده در گوگل بهتون نشون بده.
یکی از مزیت های سیستم حمل و نقل اینجا هماهنگی اتوبوس ها و مترو هستش. یعنی شما میتونین برای اتوبوس بلیط بخرین و همونجا بلیط استفاده از مترو رو هم دریافت کنین. ضمن اینکه با خرید یکی از کارتای متروی هفتگی یا ماهانه دیگه لازم نیست بلیط اتوبوس بخرین و هر چند بار که بخواین در اون مدت میتونین از مترو یا اتوبوس استفاده کنین. چندین نوع بلیط دارن اینجا واسه مترو. بلیط نقدی ِ بلیط هفتگی ِ بلیط ماهانه ِ حتی بلیط توریستی یک روزه ... البته قیمت بلیط هاشون به نسبت ایران خیلی بیشتره. خوب طبیعی هم هست. با توجه به درآمد مردم و اینکه دولت اونقدر ها هم پول نداره که یارانه بده به مترو خوب شاید بشه گفت قیمتاشون زیاد هم بالا نیست. ضمن اینکه همه ترجیح میدن از همین مترو و اتوبوس استفاده کنن تا تاکسی چون قیمت تاکسی بسیار گرون تر در میاد.
فقط قسمت غربی مونترال که قسمت انگلیسی زبان شهر هستش و تقریبا اکثر ایرانی ها هم توی همون منطقه زندگی می کنن ایستگاه مترو نداره. البته اتوبوس داره و همچنین قطار. قطارها خوب دیرتر از مترو میان و کسی که بخواد از غرب شهر خودشو به مرکز شهر برسونه باید یه سفر یک ساعت و نیمه رو برنامه ریزی کنه...شیرین
